Vrijeme Suncokreta

Narušena pravila života i ponašanja koja nose pečat pojedinačnih sudbina uokvirena su šapatom jedne duše kojoj snaga želje za iskorakom iz svega toga stoji kao pečat lirskih zapisa. Ova zanimljiva zbirka takvog kolažnog ispovijednog tona, kojom želi pobijediti onu ružnu stranu svakodnevnice, nosi u sebi i naglašeni subjektivitet pjesnikinje. Intima je, u širem smislu, prostrta pred čitaoca kao šarolika lepeza vjerovanja u ono što mora imati vrijednost da bi se opstalo i ostalo u svijetu punog srca i vjere. Čežnja za običnom toplom riječi koja mora imati moć magije (da čovjek nije sam), vjera u čarolije koje su sačuvane kao hrana zapretanog djetinjstva i dragih osoba. Nestali su „mirisi toplog neba”, želja je skrivena u duginim bojama da bi se prepoznala tajna koju umivaju kapi kiše, i velika nada za nove šapate ucrtane u molitvenik svečanosti. Uz raznovrstan i skoro bajkovit tematski nivo, Vera Basor pokazuje zreo pjesnički izraz koji odgovara njenom senzibilitetu. Stil izgrađen, stih tečan, i zadovoljstvo je uživati u ovom njenom poklonu čitaocima.

Lirski probuđena za najfinije nijanse životnih i kosmičkih prepleta, tihe (duhovne) radosti i metafizičkih slutnji o prolaznosti i trošnosti svega vidljivog i opipljivog, autorka svojom knjigom „Vrijeme suncokreta” čitaocu nudi pre svega jedan izrazito hrišćanski doživljaj poimanja života iz kojeg proishode osećanja ljubavi i zahvalnosti. S druge strane, ona sugeriše i ideju zajedništva (u motivu suncokreta i njihovoj okrenutosti jedan drugome) kao principa koji savremeni svet negira, a u kome prebiva sav smisao postojanja i sav potencijal opstajanja čoveka na zemlji.

Zbirka poezije Vere Basor „Vrijeme suncokreta” odražava potragu za sopstvenošću kroz poetizovano sjećanje na ljude i prilike. Ujedno, zbirka donosi i uranjanje u svijet u sebi i oko sebe. Preispitivanjem granica izraza, ovi stihovi donose treptaje onostranog i vječnog kroz čulno i doživljeno. Opisi pejzaža rodnog grada dati su sa aluzijom na „Vječnog Nomada”, a opis grada podno Leutara predstavljen je kao dio skladne cjeline tvorevine Gospodnje – slike Trebinja utkivaju se u jedan viši pejzaž kosmičkih visina. Poezija kao potraga za plavetnilom, za visinama, za beskrajem, za sunčevim prahom, za mjesečevom sonatom... Zbirka ima dvije linije, dva nivoa poetskog izraza: jedan je stvarnosni, a drugi simbolički. Pjesme posvećene Svetom Vasiliju Tvrdoškom i Ostroškom, Dučiću, Njegošu, vladici Atanasiju, majci, i poetski zapis o Verinoj pokojnoj prijateljici Dragani Vujičić, „čija duša sniva u vječnosti”, date su u molitvenom izrazu. Kroz Verine stihove provejavaju poznate molitve. Molitva daje ovoj zbirci izraz sveopštosti i bliskosti. Vera je uspjela da napiše i odu svome rodnom gradu i da predstavi unutrašnje putešestvije duše.